#ไฮกุริกุส
posted on 15 Dec 2010 22:00 by karikuzในระยะหลังมานี้ มีหลายเรื่องมากมายที่เกิดขึ้น และค่อยๆก่อตัวขึ้นเป็นปมปัญหาที่อยู่ในใจ
สะสมหลอมรวม และถูกสะกดกลั้นด้วยคำว่า ความอดทน
และในตอนนี้สิ่งที่เรียกว่าความอดทน มันใกล้ถึงขีดสุดแล้ว
ถ้ามันคืือหลอดแก้ว ..หลอดแก้วหลอดนี้ช่างเปราะบางและร้าว พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ
ถ้ามันคือของเหลว ..มันก็ปริ่มจนเกือบล้น และหากมีใครมาขยับ ก็พร้อมจะไหลออกตลอดเวลา
ถ้ามันคือชั้นบรรยากาศ ..มันก็เต็มไปด้วยรูพรุน ที่ต้องกรองแสงอาทิตย์ตลอดเวลา โดยไม่มีสิทธิ์บ่น
และถ้ามันคือใจคน ..มันก็พร้อมที่จะสั่งน้ำตาให้ไหลออกมาได้ทุกเมื่อ โดยที่ไม่รู้ตัว
ถ้ารู้ว่าความอดทน มันต้องเหนื่อยขนาดนี้ ขอไม่มีตั้งแต่ต้นเลยอาจจะดีกว่า
แม้ว่าปากจะปฏิเสธว่าไม่เป็นไร แต่ว่าใจต้องยอมรับว่าสั่นคลอน
ไอ้จะให้อธิบายแจกแจงก็ไม่ใช่วิสัยของเรา
แต่ที่เศร้าคือ ตอนนี้รู้สึกว่าเหนื่อยเกินไป
เหนื่อยที่ต้องพยายามเข้าใจ ในคนที่รักทั้งสองคน ..แม้จะต่างเหตุผล แต่ก็ต้องเข้าใจ
เหนื่อยที่ต้องไม่หวั่นไหว เวลามีอะไรมาบั่นทอน ..แม้จะรู้ว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ต้องเข้าใจ
เหนื่อยที่ต้องพยายามทำอะไร เพื่อให้ทุกคนสบายใจ และกลับไปใกล้ชิดเหมือนวันก่อน
แต่ที่เหนื่อยหนักคือเหนื่อยใจ ที่ต้องทำอะไรเหล่านี้แค่คนเดียว ..คนเดียว ..คนเดียวจริงๆ
เคยรู้มาว่าความรักของคนเรามี 2 แบบ คือความรักที่เลือกไม่ได้ กับความรักที่เลือกเองได้
ความรักที่เลือกไม่ได้ คือความรักแบบครอบครัว ที่เราเลือกไม่ได้ เพราะเป็นความผูกพันหน้าที่ที่ต้องรัก
ความรักที่เลือกได้ คือความรักแบบคนรัก ที่เราเลือกได้ว่าจะรักใครและทำให้เค้ารัก
ถ้าความรักสองแบบนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน การเดินทางไม่ว่าจะยาวไกลแค่ไหน ก็เดินไปได้สบายมาก
แต่ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่ง จะมีอีกแบบหนึ่งมาหล่อเลี้ยงให้เพียงพอต่อการเดินทางต่อไปได้
แต่ถ้ายามใดขาดทั้งสองอย่าง ก็เหมือนขาดน้ำ และแรงบันดาลใจ จะเดินต่อไปที่ไหนก็ไม่เห็นทาง
และฉันกำลังเป็นแบบนั้น!! ..และฉันพอจะรู้ว่าถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ไม่มีใครช่วยได้!
นอกจากตัวเองที่ต้องหาทางออก หาแสงสว่างเอาเอง
และฉันพยายามทำแบบนั้นอยู่ ..
ไฮกุเป็นกลอนญี่ปุ่นประเภทหนึ่งที่พอจะช่วยให้ฉันดึงตัวเองขึ้นมาได้
จะด้วยสาเหตุใดก็ไม่รู้ ..แต่อย่างน้อยก็ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า ความศิวิไลซ์ ยังมีอยู่จริง
รอยยิ้มเมื่อเธอสุข
มาพร้อมความเศร้าที่กอดฉัน
มันคนนั้นเป็นใคร!!?
สายลมพัดแผ่วเบา
เสียงนกร้องคลอเคล้ากลางป่า
น้ำตาคือลำธาร
คิดถึงทำไม ...เมื่อ
ที่ว่างของเธอไม่ใช่ฉัน
รู้ ..แต่ก็หวั่นไหว -"-
ลืมเก่าแล้วหาใหม่
คิดว่าใช่สุดท้ายเจ็บหนัก
ลาพักร้อนดีกว่า
กลางคืนมืดเกินไป
กลางวันสว่างไปก็ร้อน
สรุปนอนดีกว่า
กลางวันสว่างไปก็ร้อน
สรุปนอนดีกว่า
หนึ่งนาทีที่รอ
นานเท่าชั่วโมงที่คิดถึง
มึงไปผิดที่ ="=
ความหวังและความฝัน
ความทรงจำความหลังอดีต
ล้วนลมลมแล้งแล้ง
ความทรงจำความหลังอดีต
ล้วนลมลมแล้งแล้ง